Life is like a box of chocolates
You never know what you’re gonna get

Categorie: Vrienden

  • Kinderachtig gedrag

    Kinderachtig gedrag. Kinderen zijn superleuk en zorgen er ook voor dat je jezelf soms heerlijk kinderachtig kunt gedragen.

    Mijn oudste twee zijn 4 handen op 1 buik en het is dat ik weet dat er 1,5 jaar ongeveer tussen zit want de meeste mensen denken dat ze een tweeling zijn. Broer en zus met dezelfde hobby’s en dezelfde vriendengroep. De grote herrieschoppers en puinhoopmakers binnen ons gezin. De jongste is bijna 4 jaar jonger dan de middelste en een compleet ander kind. De zogeheten computernerd, die hoor je niet en zie je niet behalve als de wifi in huis uitvalt.

    Terug naar de oudste twee. Deze twee zijn uniek samen, voelen elkaar aan, delen elkaars geheimen en haalden samen kattenkwaad uit. Ivanna mijn oudste was vaak het brein van alle rottigheid en Sylvan (de middelste) voerde het dan blind uit.

    Zo belde de buurvrouw bij ons aan om te vertellen dat de kinderen poep door de brievenbus hadden gegooid. Heel pedagogisch moesten ze van ons met een emmertje sop naar de buurvrouw om schoon te gaan maken. Huilend op pad want dit was toch wel iets engs komen ze bij de buurvrouw aangelopen en die ziet die twee betraande smoeltjes .. smelt en zegt “ahh ik maak het wel schoon hoor, willen jullie een lolly?” En weg is dan je pedagogische opvoeding. Daar sta je dan als ouders met je goede gedrag.

    Dat samenwerken en onder 1 hoedje spelen dat kunnen zij wel maar dat kunnen wij ook.

    Zou houden wij er ook wel van om ze een beetje in de maling te nemen.

    Mijn echtgenoot heeft het heel lang kunnen volhouden dat hij Beyonce of ook wel “Be” van vroeger met knikkeren kent. Hebben wij jarenlang steeds weer die mop kunnen vertellen over “waarom loopt een kraai en hupt een mus” omdat ze toch de clue vergaten.

    Maar de grootste hilariteit was wel het verhaal van de onzichtbaarheidsspray.

    Daar zit je dan op de bank met zijn tweetjes, twee volwassen mensen en ons een beetje te vervelen. Wat ga je dan doen? Juist, de kinderen plagen. De oudste was met een vriendinnetje een horrorfilm boven aan het kijken en de middelste was bij zijn beste vriendin thuis. Beide kinderen hebben wij een berichtje gestuurd of ze naar buiten wilden kijken. Thuis hoor je dan boven de voetstappen en roetsj het gordijn open, het was donker buiten. Je kunt exact jezelf inbeelden wat Sylvan bij zijn vriendin gebeurde, ook daar naar het raam en naar buiten kijken.
    “Ik zie niets” is het antwoord van beiden. “Oh schrijf ik, kijk eens goed, ik zie jou wel. Je staat voor het raam, kijk dan ik zwaai naar je”
    Nee hoor zeggen ze allebei, ik zie niets.
    “Nou kijk eens goed, naast de lantaarnpaal, ik zie dat jij bijna met je gezicht tegen het raam zit”. , Ivanna horen we boven ook beetje gillen en giechelen met haar vriendin maar beiden zien niets. De kinderen vinden het creepy.

    En wij? Wij liggen ondertussen helemaal in een deuk op de bank en typen uiteindelijk “Dan werkt die onzichtbaarheidsspray goed”
    Oh wat voelen wij ons op zulke momenten heerlijk kinderachtig.

    En ja, ik ben zo’n loeder van een moeder die haar kinderen af en toe flink in de maling neemt 😉

    Volg mij op Instagram:

    Lees al mijn columns op mijn website

  • Just a Thought

    Just a thought: Af en toe kom je quotes tegen op Social Media waarvan je direct denkt YES. Zo ook deze die ik vandaag met jullie wil delen.

    “Verwar mijn houding niet met persoonlijkheid… Mijn persoonlijkheid is wie ik ben en mijn houding hangt af van hoe jij bent”…

    Briljant want deze 2 zinnen zijn zo verschrikkelijk waar!

    Wij mensen zijn zo enorm goed in oordelen over anderen, wat anderen doen, dragen, zeggen en hoe ze kijken of wat ze “uitstralen” en als klap op de vuurpijl hebben we niet alleen ons oordeel klaar maar ook het label er al opgeplakt en alles al voor de ander ingevuld en in een laadje gestopt.

    Begrijp mij niet verkeerd, ook ik maak mij hier schuldig aan hoor.

    Ik probeer mij echter er wel bewust van te zijn en als ik merk dat ik oordeel dan probeer ik mij ook te realiseren dat ik niet zo moet denken en het los moet laten. Met een open mind en vooral een open vizier.

    Gelukkig heb ik een partner die mij erop wijst als ik bijvoorbeeld in de fik vlieg om iets. Hij probeert dan altijd eventuele beweegreden van waarom iemand iets zegt/doet te laten zien en laat mij dus inzien dat ik in de fik vlieg gebaseerd op het oordeel dat IK heb over iets, iemand en wat & waarom een ander dit doet.

    Uiteraard doe ik dit ook andersom naar hem toe (ik sta alleen wat sneller in de fik dan hij, ik ben iets heethoofdiger ;-))

    Ik denk tegenwoordig steeds meer dat “als iedereen nu eens iets vaker stilt staat bij het idee dat jij een oordeel/mening velt gebaseerd op de kennis/wetenschap en manier van denken die jij hebt en de ander misschien gebaseerd op zijn/haar kennis enz.” dat zou een hoop miscommunicatie schelen denk ik.

    Want daar gaat het dus mee fout. Communiceren…

    Neem eens wat tieners. Regelmatig hoor ik dat iemand “arrogant” is. Dan vraag ik wel eens “oh ken je die dan?” en vaak is het antwoord “nee maar die kijkt zo arrogant”.
    Het label is al geplakt dus men staat niet meer open voor meer.

    Misschien had deze persoon wel een slechte dag, keek hij/zij in de zon. Misschien is dit wel gewoon iemand zijn blik en is diegene heel erg aardig OF misschien had deze persoon ook wel het idee dat jij arrogant en niet leuk bent en is deze “arrogante blik” een houding of ook wel een reactie naar jou toe gebaseerd op jouw houding of acties?

    Vaak is iemand zijn/haar houding namelijk een reactie op de andere kant.
    Een houding is niets meer of minder dan een weerspiegeling als reactie terwijl iemand zijn persoonlijkheid compleet anders kan zijn.

    Benader iemand open, vriendelijk en vaak krijg je dan ook een vriendelijke reactie.
    Benader iemand met een houding van “mij krijg je niet klein, wat wil je nou” en dan krijg je een reactie die voortkomt uit verdediging. Bij de eerstvolgende keer als je een oordeel hebt over iemand zijn houding, kijk eens verder maar vooral ook naar jezelf:-)

    Geschreven om gewoon eens te filosoferen over het leven. Just a thought.

    Volg mij op Instagram:

    Lees al mijn columns op mijn website

  • Lelijke stiefzusters?

    Lelijke stiefzusters? Afgelopen 8 maart was het weer “Internationale vrouwendag”. Dat geeft mij ergens ook een beetje de kriebels en dan niet op een goede manier. Vrouwen zijn bijzondere wezens. Zo wordt aan de ene kant het vrouw zijn, samenwerken, voor elkaar zorgen en sisterhood gehypet terwijl er aan de andere kant vrouwen veelal achter hun rug om worden afgeslacht.

    Natuurlijk praat ik hier niet over alle vrouwen maar toch wel over een grote groep. Waardoor het komt en waarom dit zo werkt ik heb werkelijk geen idee maar wat ik wel weet is dat dit niet iets is van deze tijd maar al (eeuwen) jaren zo gaat.

    Jaloezie? Heeft het te maken met jaloers zijn op iemand zijn schoonheid, wijsheid, geluk, gezin of materiele zaken? Vrouwen die niets vergeten en jaren later de ander allerlei dingen nog kwalijk neemt?

    Mannen zijn vaak veel pragmatischer. Zij vertellen elkaar letterlijk dat ze de ander een eikel vinden, desnoods komt er nog een vuist bij te kijk en vervolgens wordt er een biertje gedronken om er totaal geen aandacht meer aan te schenken.

    Je zou denken dat we in die jaren geleerd hebben dat je elkaar zou moeten steunen en helpen. Je zou denken dat iedereen nu ook wel weet dat elk huisje zijn eigen kruisje heeft en als jij zo graag ook dat grote huis met die Range Rover wil dat hier ook alle andere offers en minder leuke dingen die dat gezin heeft mee gemaakt erbij zou krijgen. Waarom lijkt het gras altijd groener aan die andere kant?

    Waarom is het zo fijn om achter iemand haar rug om lelijk te praten? Heerlijk roddelen over alle slechte dingen die bij een ander gebeurt. Elkaar een beetje ophitsen in de steeds sterker wordende verhalen waar zelfs een verzinseltje soms niet uit mag blijven. Wat schiet je er mee op? Je wordt er niet beter van en wat mij betreft alleen maar lelijker.

    Vrouwen die in je gezicht lachen en leuk doen maar achter je rug om de meest nare opmerkingen en verhalen rondvertellen. Waarom is het zo lastig om dit gewoon tegen de persoon zelf te zeggen? Dit zegt zo veel over jou en niet over die ander.

    Leef en laat leven zou ik zeggen.
    Wees echt en oprecht of laat een ander in zijn waarde. Jouw manier van leven en denken is niet de enige manier en je kunt pas over een ander oordelen als je ook daadwerkelijk in diens schoenen hebt gelopen.

    Ik probeer hier sinds een paar jaar echt mijn grenzen in te stellen. Wanneer iemand niet oprecht blijkt te zijn, niet te vertrouwen, niet leuk of wat mij betreft negatief in het leven staat dan ben ik er klaar mee. Ik ga niet tegen anderen verhalen ophangen, ik ga niet over je roddelen. Ik ben niet boos, ik haat je niet, ik heb geen wrok gevoelens maar ik wil je gewoon niet meer in mijn leven.  Ik gun iedereen een mooi leven met leuke dingen en geluk maar soms stopt het stukje leven waar we samen in betrokken zijn. Zo simpel is het leven namelijk.

    Ik verwacht van iedereen die in mijn leven deelneemt dat ze eerlijk zijn en met mij komen praten als er iets is. Zo zal ik dat ook anders om doen.

    De sisterhood, wij vrouwen die elkaar zouden moeten steunen en supporten is vaak een samengesteld gezin met her en der wat lelijke stiefzusters.

    Hoe mooi zou het zijn als we allemaal vanaf nu ons eigen gedrag eens onder de loep zouden nemen en hier een halt toe roepen! Verandering begint tenslotte bij jezelf.

    Volg mij op Instagram:

    Lees al mijn columns op mijn website

  • Hoge hakken in de paardenstront

    Hoge hakken in de paardenstront. Ik ben gek op hoge hakken, hoge hakken en een paardenmeisje in hart en nieren. Natuurlijk sta ik niet letterlijk met mijn hoge hakken in de paardenstront maar het is wel de perfecte manier om de tegenstellingen direct duidelijk te maken. Iedereen kan zich meteen een voorstelling maken van het feit dat die twee zaken eigenlijk niet zo veel met elkaar gemeen hebben maar geloof mij, dat maakt ook helemaal niets uit.

    Zo voel ik mij helemaal in mijn sas in de stal, als ik bij mijn vriendin vroeger was en haar dochter kwam thuis met stinkende rijbroek en laarzen dan was haar reactie gadver en voor mij rook het als de nieuwste geur van Yves Saint Laurent snnuifffff .. zalig!! Wij paardenmeisjes begrepen elkaar perfect. Maar aan de andere kant voel ik mij heerlijk vrouwelijk als ik hoge hakken aan heb.
    Het maakt mij niet alleen 10- 12 cm langer.. (dat is echt een dingetje die ik eens moet gaan bespreken denk ik). Oke die 10cm..

    Vroeger hadden we de schoolarts, weet je het nog? Die konden dan een geweldige grafiek maken met de lengte van je ouders, jouw lengtes en nog een hoop getallen en dan hoppa daar kwam dan een magisch getal uit. JOUW toekomstige lengte.
    165 cm was mij beloofd. Dan begrijp je denk ik wel dat ik diep teleurgesteld was toen ik niet voorbij die 155 cm ging.

    Ik denk dat hier al mijn liefde voor hoge hakken is geboren. 10cm wauw voor veel mensen niet voor te stellen maar als je zo klein bent als ik dan is 10cm gewoon een ding. Ik heb de rest van mijn hele leven gehouden van groot. Een grote man (193 cm) , een grote auto (SUV) en zo reed ik graag op grote paarden.

    De psycholoog heb ik gelukkig niet nodig want inmiddels ben ik helemaal gewend aan mijn eigen lengte. Tegenstellingen we hebben ze dus volop, de hoge hakken met een leuke jurk, netjes gekleed en op & top vrouwelijk maar hier tegenover loop ik  ook graag in mijn rijbroek met mijn rijlaarzen door de paardenstront.

    Zo sta ik met mijn haar netjes, lipstick op en nagels gelakt  in de beauty salon om klanten een mooie gezichtsbehandeling te geven maar daarnaast met dezelfde lipstick en rode nagellak begeef ik mij in de gym maar ook op het spirituele pad. Ik geef zowel Reiki cursussen als ook mensen en bijvoorbeeld paarden een Reiki healing.

    Ik moet er wel een beetje om lachen als mensen mij verbaast aankijken dat ik een Reiki therapeut ben. We hebben immers allemaal vooroordelen of laat ik het anders zeggen, beelden / prototypes van hoe wij denken dat dingen / mensen er uit zouden moeten zien.
    Mijn uiterlijk past dan niet altijd voor iedereen in het plaatje van de alternatieve geneeskunde, Reiki therapeut maar suprise suprise ik heb nog nooit van mijn leven in een doosje gepast ondanks dat ik zo klein ben.

    Voor alle duidelijkheid (mijn man leest mee) heb ik voor mijn verjaardag wel graag Libre van YSL en niet de geur van .. You know what!

    Volg mij op Instagram:

    Lees al mijn columns op mijn website

  • Hoofd vol stemmetjes

    Ik heb een hoofd vol stemmetjes.. letterlijke en figuurlijke. Of zijn ze stiekem toch altijd figuurlijk. Geen idee eigenlijk en ik ga er vanuit dat iedereen stemmetjes heeft alhoewel ik niet in iemand zijn hoofd kan kijken om te zien hoe dat bij een ander werkt.

    Mijn man vertelt wel eens (dan vraag ik natuurlijk zoals wij vrouwen vaak nieuwsgierig zijn “waar denk je aan”) dat hij nergens aan denkt. Hoofd leeg, niets .. zijn zo geheten “nothing box”.
    Bestaat dat echt? Kan iemand echt nergens aan denken?

    Voor mij is dat godsonmogelijk, mijn hoofd staat altijd “aan”. Ik heb altijd stemmen in mijn hoofd, mijn eigen stem waar ik hele gesprekken mee kan voeren, mijn gedachtes en soms meer. Die gedachtes die hebben toch een andere vibratie, klank of gevoel. Klinkt dat gek als ik dat zeg of zijn er mensen die mij begrijpen? Er zit verschil in de stemmen die ik in mijn hoofd heb.

    Ik zeg hiermee niet dat ik schizofreen ben of iets dergelijks. Van wat ik er van begrijp zit dat weer heel anders in elkaar en heb je dan meerdere persoonlijkheden. Dit ben ik zelf, mijn eigen persoonlijkheid, maar dan op verschillende levels. Je geweten (ziel), je hoofd, je hart en intuïtie. Vooral dat laatste heb ik in mijn leven te vaak genegeerd. Niet luisteren naar dat stemmetje die je waarschuwt. Negeren al die rode vlaggen en alarmen die je krijgt, simpel weg omdat een ander stemmetje, die van je hart probeert te zeggen dat je het goede in de mens moet zien. Je hoofd stemmetje zijn je hersenen die de dingen heel pragmatisch benaderen.

    Soms hebben ze ruzie, een conflict en wil elk stemmetje gelijk hebben. De tijd zal het dan leren denk ik dan maar. Zelfs nu ik deze column aan het schrijven ben is het stil buiten mijn lichaam maar een drukte van jewelste in mijn hoofd. Zou iemand het kunnen horen al die gesprekken die ik heb? Heb jij die ook vraag ik mij wel eens af als ik naar een ander kijk.

    Deze week heb ik een prachtige Reiki 1 cursus mogen geven aan 4 totaal verschillende mooie mensen. Een van deze dames heeft een beetje dezelfde energie level als ik heb en als wij bij elkaar zijn dan stuiteren we vaak heen en weer, gesprekken gaan van de hak op de tak maar we zitten op dezelfde golflengte en spreken dus elkaars taal. Tijdens de Reiki inwijdingen voelde zij dat haar hoofd leeg werd. Dat ze een rust over zichzelf kreeg en het gewoon even stil was in haar hoofd.
    Op dit soort dagen, momenten kan je je hoofd even stil zetten en voelen vanuit je hart en je intuïtie. Prachtig!

    Tijdens een training “Remote viewing” waarbij je leert de meest waarschijnlijke toekomst te zien, heb ik geleerd dat wij veel te veel denken met ons hoofd. Eigenlijk zouden we meer vanuit ons hart en intuïtie moeten denken en ons hoofd gebruiken als tool. Met remote viewing gaat het om alles wat in de eerste 2 seconden je stemmetje vertelt, na die 2 seconden neemt onze verbeelding het over en wordt gezien als “ruis”. 

    Ik heb een hoofd vol stemmetjes, kippenhok, gekakel, zinnige discussies en een  hoop ruis.

    Volg mij op Instagram:

    Lees al mijn columns op mijn website

  • Verjaardag verrassing

    Verjaardag verrassing, we houden er allemaal wel van om verrast te worden of niet soms? Nou.. Ik hou niet van verrassingen die voor mij bestemd zijn. Je maakt mij hier niet gelukkig mee. Althans niet als ik weet dat ik verrast ga worden want dan wil ik weten wat er gaat gebeuren.

    Ik vind het wel heerlijk om een ander te verrassen alleen door mijn enthousiasme lukt dat hele verrassingseffect vaak niet zo goed. Het werkt als een soort vulkaan in mij, die op punt staat uit te barsten. Het brand van binnen om naar buiten te mogen komen en ik krijg dan altijd zo’n onbedwingbare drang en enthousiasme om het te verklappen voordat de datum van verrassing zo ver is.

    Toen ik 50 zou worden wist ik vooraf al dat ik gewoon echt geen verrassing wil. Geen pop of andere fratsen voor de deur. Niet dat ik geen 50 wilde worden want dat vind ik geen enkel probleem. Leeftijd is slechts een getal. Ik wil al die poeha er om heen niet.

    Het duurde nog een aantal maanden maar het hield mij wel bezig. Het was een dubbel gevoel want aan de ene kant dacht ik “ik wil een feest geven, met eten en muziek” en aan de andere kant ging ik het liefst gewoon lekker weg. De lijst met mensen die je uit gaat nodigen voor een feest wordt groter en groter want als je een uitnodigt heb je al snel dat je je verplicht voelt de ander ook te vragen. Voordat je het weet zit je op een serieus aantal gasten. Vervolgens dacht ik “En voor wie deed ik dit nog maar?, we gaan lekker 2 weken ergens naar toe aan het strand met palmbomen waar het minimaal 24 graden is.”

    Verjaardag verrassingen, zo ging mijn vriendin haar man een keer verrassen met een cadeau om nooit te vergeten. Hij heeft zo vaak aangegeven dat hij de Ramblas wilde zien. Alles was in het diepste geheim geregeld, hij wist van niets. En een voorpret dat mijn vriendin heeft gehad! De koffers waren al ingepakt en stonden klaar in de auto. Hij had niets in de gaten.

    Midden in de nacht maakt ze haar man wakker “schat we moeten opstaan en gaan”. Half slaap dronken stapt hij bij haar in de auto op weg naar Schiphol. Hij vond het allemaal geweldig en had geen idee wat mijn vriendin voor hem in petto had. Aangekomen in Spanje hebben ze ingecheckt in het hotel. Wat Rond gekeken, ’s avonds lekker gegeten en op tijd naar bed.

    De volgende dag moesten ze vroeg op en vol enthousiasme zegt mijn vriendin “kom op schat we moeten gaan”. “Ja maar lieverd wat gaan we doen dan” vraagt hij.
    “We gaan naar de Ramblas, waar jij zo graag heen wil” waarop hij keihard in lachen uitbarst en zegt “Lieverd de Ramblas ligt in Barcelona en wij zitten in MADRID”.

    Gelukkig hebben ze genoten van Madrid en zijn ze een jaar later met zijn verjaardag alsnog in Barcelona op de Ramblas geweest.

    Volg mij op Instagram:

    Lees al mijn columns op mijn website