Life is like a box of chocolates
You never know what you’re gonna get

Auteur: Miss Cindy

  • Hoofd vol stemmetjes

    Ik heb een hoofd vol stemmetjes.. letterlijke en figuurlijke. Of zijn ze stiekem toch altijd figuurlijk. Geen idee eigenlijk en ik ga er vanuit dat iedereen stemmetjes heeft alhoewel ik niet in iemand zijn hoofd kan kijken om te zien hoe dat bij een ander werkt.

    Mijn man vertelt wel eens (dan vraag ik natuurlijk zoals wij vrouwen vaak nieuwsgierig zijn “waar denk je aan”) dat hij nergens aan denkt. Hoofd leeg, niets .. zijn zo geheten “nothing box”.
    Bestaat dat echt? Kan iemand echt nergens aan denken?

    Voor mij is dat godsonmogelijk, mijn hoofd staat altijd “aan”. Ik heb altijd stemmen in mijn hoofd, mijn eigen stem waar ik hele gesprekken mee kan voeren, mijn gedachtes en soms meer. Die gedachtes die hebben toch een andere vibratie, klank of gevoel. Klinkt dat gek als ik dat zeg of zijn er mensen die mij begrijpen? Er zit verschil in de stemmen die ik in mijn hoofd heb.

    Ik zeg hiermee niet dat ik schizofreen ben of iets dergelijks. Van wat ik er van begrijp zit dat weer heel anders in elkaar en heb je dan meerdere persoonlijkheden. Dit ben ik zelf, mijn eigen persoonlijkheid, maar dan op verschillende levels. Je geweten (ziel), je hoofd, je hart en intuïtie. Vooral dat laatste heb ik in mijn leven te vaak genegeerd. Niet luisteren naar dat stemmetje die je waarschuwt. Negeren al die rode vlaggen en alarmen die je krijgt, simpel weg omdat een ander stemmetje, die van je hart probeert te zeggen dat je het goede in de mens moet zien. Je hoofd stemmetje zijn je hersenen die de dingen heel pragmatisch benaderen.

    Soms hebben ze ruzie, een conflict en wil elk stemmetje gelijk hebben. De tijd zal het dan leren denk ik dan maar. Zelfs nu ik deze column aan het schrijven ben is het stil buiten mijn lichaam maar een drukte van jewelste in mijn hoofd. Zou iemand het kunnen horen al die gesprekken die ik heb? Heb jij die ook vraag ik mij wel eens af als ik naar een ander kijk.

    Deze week heb ik een prachtige Reiki 1 cursus mogen geven aan 4 totaal verschillende mooie mensen. Een van deze dames heeft een beetje dezelfde energie level als ik heb en als wij bij elkaar zijn dan stuiteren we vaak heen en weer, gesprekken gaan van de hak op de tak maar we zitten op dezelfde golflengte en spreken dus elkaars taal. Tijdens de Reiki inwijdingen voelde zij dat haar hoofd leeg werd. Dat ze een rust over zichzelf kreeg en het gewoon even stil was in haar hoofd.
    Op dit soort dagen, momenten kan je je hoofd even stil zetten en voelen vanuit je hart en je intuïtie. Prachtig!

    Tijdens een training “Remote viewing” waarbij je leert de meest waarschijnlijke toekomst te zien, heb ik geleerd dat wij veel te veel denken met ons hoofd. Eigenlijk zouden we meer vanuit ons hart en intuïtie moeten denken en ons hoofd gebruiken als tool. Met remote viewing gaat het om alles wat in de eerste 2 seconden je stemmetje vertelt, na die 2 seconden neemt onze verbeelding het over en wordt gezien als “ruis”. 

    Ik heb een hoofd vol stemmetjes, kippenhok, gekakel, zinnige discussies en een  hoop ruis.

    Volg mij op Instagram:

    Lees al mijn columns op mijn website

  • Verjaardag verrassing

    Verjaardag verrassing, we houden er allemaal wel van om verrast te worden of niet soms? Nou.. Ik hou niet van verrassingen die voor mij bestemd zijn. Je maakt mij hier niet gelukkig mee. Althans niet als ik weet dat ik verrast ga worden want dan wil ik weten wat er gaat gebeuren.

    Ik vind het wel heerlijk om een ander te verrassen alleen door mijn enthousiasme lukt dat hele verrassingseffect vaak niet zo goed. Het werkt als een soort vulkaan in mij, die op punt staat uit te barsten. Het brand van binnen om naar buiten te mogen komen en ik krijg dan altijd zo’n onbedwingbare drang en enthousiasme om het te verklappen voordat de datum van verrassing zo ver is.

    Toen ik 50 zou worden wist ik vooraf al dat ik gewoon echt geen verrassing wil. Geen pop of andere fratsen voor de deur. Niet dat ik geen 50 wilde worden want dat vind ik geen enkel probleem. Leeftijd is slechts een getal. Ik wil al die poeha er om heen niet.

    Het duurde nog een aantal maanden maar het hield mij wel bezig. Het was een dubbel gevoel want aan de ene kant dacht ik “ik wil een feest geven, met eten en muziek” en aan de andere kant ging ik het liefst gewoon lekker weg. De lijst met mensen die je uit gaat nodigen voor een feest wordt groter en groter want als je een uitnodigt heb je al snel dat je je verplicht voelt de ander ook te vragen. Voordat je het weet zit je op een serieus aantal gasten. Vervolgens dacht ik “En voor wie deed ik dit nog maar?, we gaan lekker 2 weken ergens naar toe aan het strand met palmbomen waar het minimaal 24 graden is.”

    Verjaardag verrassingen, zo ging mijn vriendin haar man een keer verrassen met een cadeau om nooit te vergeten. Hij heeft zo vaak aangegeven dat hij de Ramblas wilde zien. Alles was in het diepste geheim geregeld, hij wist van niets. En een voorpret dat mijn vriendin heeft gehad! De koffers waren al ingepakt en stonden klaar in de auto. Hij had niets in de gaten.

    Midden in de nacht maakt ze haar man wakker “schat we moeten opstaan en gaan”. Half slaap dronken stapt hij bij haar in de auto op weg naar Schiphol. Hij vond het allemaal geweldig en had geen idee wat mijn vriendin voor hem in petto had. Aangekomen in Spanje hebben ze ingecheckt in het hotel. Wat Rond gekeken, ’s avonds lekker gegeten en op tijd naar bed.

    De volgende dag moesten ze vroeg op en vol enthousiasme zegt mijn vriendin “kom op schat we moeten gaan”. “Ja maar lieverd wat gaan we doen dan” vraagt hij.
    “We gaan naar de Ramblas, waar jij zo graag heen wil” waarop hij keihard in lachen uitbarst en zegt “Lieverd de Ramblas ligt in Barcelona en wij zitten in MADRID”.

    Gelukkig hebben ze genoten van Madrid en zijn ze een jaar later met zijn verjaardag alsnog in Barcelona op de Ramblas geweest.

    Volg mij op Instagram:

    Lees al mijn columns op mijn website

  • Schoonheid van het leven

    Schoonheid van het leven. Wauw een prachtige kans lag er op mijn pad met het aanbod columns te gaan schrijven voor Flessenpost Alkmaar. Ik zal mijzelf voorstellen, mijn naam is Cindy Schrikkema-Stofberg, ik ben getrouwd, heb 3 kinderen en 2 kleinkinderen.

    3 jaar lang heb ik met plezier elke 14 dagen een column gepubliceerd maar helaas is Flessenpost Alkmaar inmiddels niet meer actief.

    Mijn columns zijn voor mij te kostbaar om te laten verstoffen.. Het zijn mijn bonbons in de doos.

    Schrijven is al jaren een van mijn passies en helaas maak ik er veel te weinig tijd voor vrij vandaar dat ik deze mooie kans met beide handen greep en uiteraard des Cindy’s mij er vol in zal gaan storten.

    Mijn thuisfront kent mij iets langer dan vandaag en soms ook wat beter dan ik mijzelf wil kennen. Dit betekende natuurlijk ook een flinke en terechte discussie over privacy, normen, waarden en ethiek. Heel duidelijk binnen ons gezin hebben we afgelopen weekend afgebakend waar de grenzen zullen liggen.

    Geloof mij dit is echt nodig want ik sta soms net even iets anders in het leven dan een ander. Zo ben ik een enorme spring in het veld, beetje onstuimig en kan ik mijzelf ergens volledig instorten zonder eerst na te denken over de consequenties terwijl mijn man een heerlijke helikopterview bezit en alle mogelijke problemen in 3 seconden al getackeld heeft.

    Voor de klanten in mijn salon is privacy heel duidelijk en afgebakend, Ik kan een casus delen met een verhaal zonder persoonlijke informatie. Mijn gezin echter kan iedereen vinden via google en het zal snel duidelijk kunnen worden over wie ik geschreven heb.

    Ik kan dus in al mijn enthousiasme en onnadenkendheid dingen schrijven wat voor een ander in mijn gezin niet had gehoeven. Dat maakt mij aan de ene kant een heel leuk, grappig en uniek persoon maar aan de andere kant natuurlijk een enorme ergernis bron.

    Zo zie je maar weer ethiek, normen en waarden zijn voor elk persoon weer anders.

    We hebben het allemaal maar vinden graag dat de enige geldende norm onze eigen ethiek zou zijn. Dat brengt mij op de vraag “wat is schoonheid? Stel 10 mensen deze vraag en ongetwijfeld zal je 10 verschillende antwoorden krijgen. Wat de een schoonheid vindt, zal een ander verafschuwen.

    Ik ben geen haar beter want ik heb natuurlijk ook zo mijn ideeën over wat ik schoonheid vind en wat het schoonheidsideaal zou zijn. Zo raakte ik tijdens een opleiding in gesprek met een cosmetisch arts over de huidige trend van overvolle lippen met een randje. Lippen die in de volksmond richting duck face gaan.

    “Absoluut niet mooi” was mijn reactie, “zou ik zelf nooit willen doen bij een client” volgde er volmondig uit de groep. De arts draaide zich om en vroeg ons heel terecht: “En die schoteltjes in de lippen van een Afrikaanse stam of die lange halzen vol kettingen in Afrika? Deze stammen vinden dit prachtig en verafschuwen onze lippen en halzen. Wie zijn wij om te bepalen wat het schoonheidsideaal is?”


    Een enorme eyeopener! Hij had gelijk. Daar zaten wij dan met ons mond vol normen en waarden maar van wie? Exact, die van ons zelf. Onze kijk op de schoonheid van het leven.

    Volg mij op Instagram:

    Lees al mijn columns op mijn website