Energie level en dan wil ik het niet hebben over de elektra en gasrekening want ik denk dat we daar allemaal wel een beetje nachtmerries van krijgen momenteel. Alhoewel ik moet zeggen dat ik vandaag de dag ongelooflijk blij ben met onze keuze om 4 jaar geleden te gaan verhuizen naar een triple A woning met zonnepanelen, warmtepomp en dat we een hybride auto hebben gekocht. Maar goed dat soort energie is niet wat ik bedoel.
Jouw eigen energielevel en de verschillen hierin van mens tot mens. Het begint mij steeds meer op te vallen dat de ene persoon enorm energiek is en de ander niet vooruit te branden. Alles is moeilijk, lastig en vooral te veel.
Mensen van 30 die wel 80 lijken en mensen van 80 die als een jonge god of godin door het leven heen vliegen. Waar zou dit verschil dan toch in zitten?
Is dit allemaal lichamelijk of geestelijk of zit dit diep geroest in onze dna structuur en hebben wij dit door gekregen vanuit onze voorouders? Kan je dit nog veranderen zelf of blijf je vastplakken in dat wat je hebt meegekregen.
Het houdt mij soms wel eens bezig want zoals je waarschijnlijk inmiddels wel door hebt, zit ik ongelooflijk hoog in de energie. Ik doe 100 dingen tegelijk of achter elkaar, vlieg van hot naar her en niets is te gek. Soms moet ik mijzelf een beetje remmen en zeg ik tegen mijzelf “denk er om he, je wordt bijna 52” om vervolgens in lachen uit te barsten want die leeftijd die klopt helemaal niet. Mijn moeder heeft vast en zeker een foutje gemaakt bij de gemeente want ik voel mij gewoon eerder ergens rond de 28. Tot ik in de spiegel kijk en denk “nah .. oke oke een heel klein beetje ouder dan 28”.
Soms worden mensen om mij heen wel eens moe van mij en dat begrijp ik volkomen. Zij moeten er niet aan denken om zo veel te doen, zo veel te praten, zo veel te denken maar geloof mij als ik je zeg dat ik niet anders kan. Ik word letterlijk ellendig als ik niets zou moeten.
Zo ben ik op zwangerschapsyoga geweest en het begon al bij het zen zitten in kleermakerszit en je moest je hoofd helemaal leegmaken, aan niets denken. De eerste gedachte in mijn hoofd begint al met “hoe doe ik dat?”. ”hm er rijden best veel auto’s hier rond, .. Oh ik heb nog een tas in de auto staan die ik niet moet vergeten. Sttt niets denken. Janny is binnenkort jarig ik moet straks even een kaartje sturen.. Oh nee mijn hoofd moest leeg”. Volledig kansloos bij mij dus.
Thuis hebben wij hier een soort van modus in gevonden want niet iedereen staat hier meteen om 7 uur “aan”. Voor de tweede bak koffie probeer ik mijn eigen ding te doen zonder dat ik praat (zo lastig) en als mijn echtgenoot aan het programmeren is zet hij een koptelefoon op met ACDC en dan probeer ik hem niet te storen.
De les die ik, eindelijk nu ik bijna 52 word, heb geleerd is dat veel mensen niet op hetzelfde energie level zitten en niet met mij mee kunnen komen. Dat geeft niets maar ik laat mij er ook niet meer door afremmen. Vroeger hield ik mij in, bleef ik wachten en paste ik mij volledig aan.
Tegenwoordig huppel, zing, dans, ren en spring op mijn eigen wijze.. Ik ren vooruit en ga door.
Ik kom je vast wel weer ergens tegen want de wereld is tenslotte rond.
Lees al mijn columns op mijn website
Geef een reactie